Kira

Kira

Geboren: 4 april 2004
Overleden: 6 december 2018
Kleur: Zwart wit

Donderdag avond 6 december hebben wij onze kleine “grande dame” Kira moeten laten gaan. We hebben gevochten als leeuwen maar omwille van onze Pienemien moesten we de beslissing maken om haar niet langer te laten lijden.

Kira  4 april 2004 – 6 december 2018

“Mijn mooie meisje, Kira werd liefkozend (P)ienieminie…toen je bij mij mocht komen wonen kon je niet ouder zijn geweest dan 4-5 weken als ik nu naar mijn kittens kijk op die leeftijd. Zelfstandig eten kon je nog niet, maar een kennis had jou en je broertje en zusje toch mee genomen. Want het was dat, of ‘naar de slangen’. Met een spuitje met wat blikvoer en melk heb ik je leren eten, wat je al heeeeel snel zelfstandig kon, een echte brombeer als je zat te eten, grommend om de grote katten weg te jagen. Eigenlijk was ik teleurgesteld, dat ik niet jouw blauw witte broertje of zusje kreeg, dat was mij immers beloofd, maar die hield diegene zelf. Achteraf bleek jij gewoon bij mij te horen, ik heb alleen maar geboft met zo’n geweldig poesje als jij. Samen met Rayza en Romy groeide je op en Romy bleek ook je allergrootste vriendin. Altijd samen slapen, al die jaren al. Later toen de Noortjes erbij kwam hielp je met de opvoeding van al het kleine grut door ze te leren respect te hebben voor de oudere katten . Samen hebben we zoveel meegemaakt, en altijd was je er voor me. Zo schuw als dat je vroeger was, zo aanhankelijk was je de laatste jaren als de visite eenmaal goed gekeurd was. Aan jou kon ik merken of het ‘goed volk’ was. Hoe rot het ook klinkt, jij was mijn voorbeeld om mensen te laten zien hoe belangrijk het is om kittens pas met minimaal 13 weken bij mama te laten blijven. Een poes met gebruiksaanwijzing, die wij uit ons hoofd kenden. Je was ook zo gek op papa, heerlijk knorrend op schoot ’s avonds of bij hem in bed.
We zullen je zo missen, het is zo snel gegaan, zo oneerlijk…. Alle katjes hebben afscheid van je genomen, je grote plaaggeest Crowley leek het er nog het moeilijkst mee te hebben. Was hij dan stiekem toch wel heel gek op je? Jouw harde miauw zullen we nog denk ik het meest missen als we wat lekkers aan het koken of eten waren, maar ook jouw dieselmotortje, niemand kan zo hard spinnen als jij kon…Dag meisje, tot ooit… jouw foto hoorde nog niet in een lijstje aan de wand”